Over mij
Mijn naam is Jobke Vedder. Mijn weg naar het coachvak is niet alleen gevormd door opleidingen en werkervaring, maar vooral ook door mijn eigen levensverhaal.
Ik ben halverwege de jaren zestig geboren, tien maanden na de stilgeboorte van mijn zusje, dat ook Jobke zou hebben geheten. Wat dit voor mij betekende, heb ik pas veel later in mijn leven werkelijk leren begrijpen. Ik ben wat tegenwoordig wel een vervangkind of Elviskind wordt genoemd. Zonder dat ik mij daarvan bewust was, heeft dit een grote invloed gehad op hoe ik mij ontwikkelde, hoe ik mij tot anderen verhield en welke rol ik in mijn leven op mij nam.
Ik groeide op een boerderij op, onder de rook van Amsterdam. In Amsterdam ging ik naar de middelbare school en studeerde ik Economie. Inmiddels ben ik al ruim dertig jaar samen met mijn man Hans en hebben we twee volwassen zonen.
Over mij
Mijn naam is Jobke Vedder. Mijn weg naar het coachvak is niet alleen gevormd door opleidingen en werkervaring, maar vooral ook door mijn eigen levensverhaal.
Ik ben halverwege de jaren zestig geboren, tien maanden na de stilgeboorte van mijn zusje, dat ook Jobke zou hebben geheten. Wat dit voor mij betekende, heb ik pas veel later in mijn leven werkelijk leren begrijpen. Ik ben wat tegenwoordig wel een vervangkind of Elviskind wordt genoemd. Zonder dat ik mij daarvan bewust was, heeft dit een grote invloed gehad op hoe ik mij ontwikkelde, hoe ik mij tot anderen verhield en welke rol ik in mijn leven op mij nam.
Ik groeide op een boerderij op, onder de rook van Amsterdam. In Amsterdam ging ik naar de middelbare school en studeerde ik Economie. Inmiddels ben ik al ruim dertig jaar samen met mijn man Hans en hebben we twee volwassen zonen.
Over mij
Mijn naam is Jobke Vedder. Mijn weg naar het coachvak is niet alleen gevormd door opleidingen en werkervaring, maar vooral ook door mijn eigen levensverhaal.
Ik ben halverwege de jaren zestig geboren, tien maanden na de stilgeboorte van mijn zusje, dat ook Jobke zou hebben geheten. Wat dit voor mij betekende, heb ik pas veel later in mijn leven werkelijk leren begrijpen. Ik ben wat tegenwoordig wel een vervangkind of Elviskind wordt genoemd. Zonder dat ik mij daarvan bewust was, heeft dit een grote invloed gehad op hoe ik mij ontwikkelde, hoe ik mij tot anderen verhield en welke rol ik in mijn leven op mij nam.
Ik groeide op een boerderij op, onder de rook van Amsterdam. In Amsterdam ging ik naar de middelbare school en studeerde ik Economie. Inmiddels ben ik al ruim dertig jaar samen met mijn man Hans en hebben we twee volwassen zonen.
Van politiek naar de mens achter het verhaal
Mijn werkzame leven begon als lerares economie op een middelbare school. Daarna werkte ik onder andere bij een adviesbureau voor overheidsfinanciën en in het bedrijf van mijn man.
Politiek heeft altijd een belangrijke rol in mijn leven gespeeld. Vanaf mijn zestiende was ik politiek actief. In de loop van zo’n dertig jaar vervulde ik verschillende bestuurlijke functies: als raadslid, statenlid, wethouder en uiteindelijk burgemeester. Vooral in mijn rol als burgemeester hield ik mij graag bezig met situaties waarin mensen en overheid tegenover elkaar waren komen te staan. Juist bij complexe en langslepende problemen wilde ik begrijpen waarom een situatie was vastgelopen en wat er nodig was om weer beweging te creëren.
Daarbij vertrouwde ik vaak op mijn intuïtie. Nu ik daarop terugkijk, begrijp ik beter waar die intuïtie vandaan kwam: voelen, goed luisteren, nieuwsgierig blijven, verbanden leggen en proberen te ontdekken wat er werkelijk speelt. Niet alleen kijken naar feiten, gedrag of woorden, maar naar de mens achter het verhaal. Welke ervaringen, emoties, belangen en patronen spelen mee? Waarom doet iemand wat hij doet? En wat maakt dat iemand, soms ondanks alle goede bedoelingen, niet verder komt?
Die manier van kijken vormt nog steeds de basis van hoe ik mensen begeleid.
Marcel Otterspeer Fotografie
Mijn eigen zoektocht
Tijdens mijn burgemeesterschap liep ik zelf vast. Ik wilde het graag voor iedereen goed doen, legde de lat voor mijzelf erg hoog en vond het moeilijk om mijn grenzen te bewaken. In diezelfde periode ontdekte ik ook dat ik ADD heb. Uiteindelijk bleek de combinatie met een prachtig, maar veeleisend ambt voor mij niet langer vol te houden.
Ik nam afscheid van het burgemeesterschap en kwam in een moeilijke periode terecht. Ik werd geconfronteerd met blokkades en overlevingsstrategieën waarvan ik wel de gevolgen ervoer, maar waarvan ik de oorsprong nog niet begreep.
Iemand zei tegen mij: “Ga eens wat meer van jezelf houden.”
Maar hoe doe je dat eigenlijk?
Die ogenschijnlijk eenvoudige vraag werd het begin van een intensieve zoektocht naar mijzelf.
Begrijpen wat onder de oppervlakte ligt
Een belangrijke eerste stap in die zoektocht was mijn kennismaking met familieopstellingen. Tijdens een opstelling werd voor mij zichtbaar hoe sterk het verlies van mijn zusje had doorgewerkt in mijn eigen leven. Onbewust had ik geprobeerd een plek en een rol in te nemen die eigenlijk niet van mij waren.
Ik probeerde als het ware de oudste dochter te zijn en daarmee het verdriet van mijn ouders weg te nemen. Een onmogelijke opgave voor een kind.
Het inzicht dat dit niet mijn verantwoordelijkheid was, gaf ruimte. Er viel letterlijk iets van mij af.
Mijn nieuwsgierigheid was gewekt. Ik wilde begrijpen hoe zulke onbewuste patronen ontstaan en waarom gebeurtenissen uit ons verleden soms nog tientallen jaren later invloed hebben op hoe we denken, voelen en handelen.
Ik verdiepte mij daarom verder in systemisch werken en fenomenologisch waarnemen en volgde vier opleidingen bij Latitude Opleidingen. Inmiddels mag ik zelf familie- en organisatieopstellingen begeleiden.
Van persoonlijke ontwikkeling naar coaching
Na het beëindigen van mijn politieke loopbaan wist ik vrij snel dat ik coach wilde worden. Tegelijkertijd vond ik mijn opleiding in familieopstellingen alleen niet voldoende. Ik wilde mensen professioneel en zorgvuldig kunnen begeleiden en ben daarom op zoek gegaan naar een gedegen coachopleiding.
Die vond ik in een integrale coachingsopleiding die ik twee jaar heb gevolgd.
Tijdens deze opleiding leerde ik niet alleen hoe ik anderen kon begeleiden, maar kwam ik ook mijzelf opnieuw tegen. Ik ontdekte hoe ervaringen uit mijn jeugd hadden geleid tot patronen die mij ooit hielpen om mij staande te houden, maar die mij later juist enorm konden beperken.
Dat inzicht is een belangrijk uitgangspunt geworden in mijn manier van coachen. Wanneer je ergens in je leven vastloopt, is het probleem dat je op dat moment ervaart niet altijd het hele verhaal. Onder stress, onzekerheid, perfectionisme, steeds over je grenzen gaan of voortdurend rekening houden met anderen kunnen diepere patronen liggen.
Patronen die ooit een functie hadden, maar die nu misschien niet meer helpen. Door te onderzoeken wat er onder de oppervlakte meespeelt, de bron te begrijpen wat mij in het heden belemmert, ontstaat er bewustwording die ruimte gaat geven om anders te kijken, anders te voelen en uiteindelijk ook andere keuzes te maken.
Een oude wond verdwijnt misschien niet uit je levensverhaal, maar hoeft ook niet open te blijven. Ze kan een litteken worden: onderdeel van wie je bent, zonder dat ze steeds opnieuw je leven bepaalt.
Blijven leren
Mijn eigen ontwikkeling én mijn ontwikkeling als coach gaan door. Na mijn integrale coachingopleiding heb ik mij verder verdiept in verschillende vormen van coaching en systemisch werk. Medio 2026 ben ik gestart met een verdiepende opleiding tot Stress- & Burn-outcoach.
Daarmee komen voor mij verschillende lijnen samen: mijn jarenlange ervaring met mensen en complexe situaties, mijn eigen zoektocht, systemisch werken en mijn professionele ontwikkeling als coach.
Ik weet uit eigen ervaring hoe het voelt wanneer je vastloopt en niet goed begrijpt waarom. Maar ik weet ook hoeveel er kan veranderen wanneer je zicht krijgt op de patronen die je onbewust met je meedraagt.
Dat is wat mij in coaching fascineert: samen ontdekken wat jou belemmert, begrijpen waar het vandaan komt en ruimte creëren om weer vrijer je eigen weg te gaan.
